Hipohuracanando
08 Apr 13
1 note

	MEDITATIO

When
I carefully consider the curious habits of dogs,
I
am compelled to admit
That
man is the superior animal.

When
I consider the curious habits of man,
I
confess, my friend, I am puzzled.

Ezra
Pound


***

MEDITATIO

Quando
considero cuidadosamente os curiosos hábitos dos cães
Sou
obrigado a concluir
Que
o homem é o animal superior.

Mas
quando considero os curiosos hábitos dos homens
Hei
confessá-lo, meu… fico abraiado.

Ezra
Pound

MEDITATIO


When I carefully consider the curious habits of dogs,

I am compelled to admit

That man is the superior animal.


When I consider the curious habits of man,

I confess, my friend, I am puzzled.


Ezra Pound



***


MEDITATIO


Quando considero cuidadosamente os curiosos hábitos dos cães

Sou obrigado a concluir

Que o homem é o animal superior.


Mas quando considero os curiosos hábitos dos homens

Hei confessá-lo, meu… fico abraiado.


Ezra Pound

08 Apr 13
2 notes

	
Não
 digas ao que vens. Deixa-me

adivinhar
pelo pó nos teus cabelos

que
vento te mandou. É longe a

tua
casa? Dou-te a minha: leio nos



teus
olhos o cansaço do dia que te

venceu;
e, no teu rosto, as sombras

contam-me
o rosto da viagem. Anda,



vem
repousar os martírios da estrada

nas
curvas do meu corpo — é um

destino
sem dor e sem memória. Tens



sede?
Sobra da tarde apenas uma

fatia
de laranja — morde-a na minha

boca
sem pedires. Não, não me digas

quem
és nem ao que vens. Decido eu.



Maria
do Rosário Pedreira

Não digas ao que vens. Deixa-me

adivinhar pelo pó nos teus cabelos

que vento te mandou. É longe a

tua casa? Dou-te a minha: leio nos


teus olhos o cansaço do dia que te

venceu; e, no teu rosto, as sombras

contam-me o rosto da viagem. Anda,


vem repousar os martírios da estrada

nas curvas do meu corpo — é um

destino sem dor e sem memória. Tens


sede? Sobra da tarde apenas uma

fatia de laranja — morde-a na minha

boca sem pedires. Não, não me digas

quem és nem ao que vens. Decido eu.


Maria do Rosário Pedreira

08 Apr 13
4 notes

	Diante
dunha cunca de viño espadeiro
A
Severino N. Otero, 

con
vella e fonda amistade


O
espadeiro! ¡Asios mouros, cepas tortas 

follas
verdes, douradas e bermellas, 

gala
nas terras vivas de Castrelo, 

nos
Casteles de Ouviña e nas areas 

de
Tragove e Sisán, do mar de Arousa 

e
o Umia cristaíno nas ribeiras!

¡O
espadeiro amante! ¡O viño doce! 

¡Alegría
de mallas e espadelas, 

compañeiro
das bolas de pan quente 

e
as castañas asadas na lareira!

¡O
espadeiro! ¡O risolio que loubaron 

en
namorantes páxinas sinxelas 

os
antigos abades do mosteiro 

de
Xan Daval, na vila cambadesa, 

aqueles
priores ledos e fidalgos 

mestres
na vida, na virtú e na cencia, 

que
sabían ¡ou tempos esquecidos! 

canta-la
misa, escorrenta-las meigas, 

acoller
e amparar orfos e probes, 

rir
coas rapazas, consella-las vellas, 

darlle
leito e xantar ós peligrinos, 

pechar
por fuero as portas da súa igrexa 

á
xusticia do Rei, cobra-los diesmos 

e
dispoñer vendimas e trasegas!

¡O
espadeiro morno! ¡O roxo viño, 

sangue
do corazón da nosa terra, 

que
arrecende a mazáns e a rosas bravas, 

quece
os peitos e as almas alumea, 

e
sabe a bicos de mociña nova, 

aldeana
e trigueira!

¡Como
canta ó caír nas brancas cuncas 

dende
as pintadas e bicudas xerras! 

¡Cómo
latexa e brila ó coroalas! 

¡E
como loce e ri cando as adreza,
asemellando
fíos de rubises 

cun
rosario de escumas sanguiñentas!


Cando
nas mornas tardes de romaxe 

vai
na alombada pipa taberneira 

ó
souto que se estende ó pé da ermida 

onde
as campanas repinican ledas, 

onde
axordan os fogos de tres tronos 

e
ó son da gaita a mocedá tolea, 

é
a alma do galán de verba maina, 

de
labradora e de viril maxeza, 

que
o mesmo se derrete coas rapazas 

que
arma sin mais nin mais unha quimeria, 

solta
un «¡Ei, carballeira!» erguendo a moca 

e
facéndose atrás, e…¡adiola festa!
 

Cando
o xiado inverno alonga as noites 

e
en santa paz, ó pé do lar, se axeitan 

mozos
e vellos, desbullando millo, 

dándolle
ó fuso ou restelando teas, 

o
espadeiro é o esprito do petrucio
de
garimosa fala churrusqueira, 

de
mans de prata e lombo acorcobado, 

queixo
tembrón e neve nas guedellas, 

que
chiscando os olliños contra os mozos, 

pondo
ás rapazas cores nas meixelas, 

sabe
contar os divertidos feitos 

e
as antigas historias que comezan: 

«Unha
vez, unha nena e mais un frade…» 

«Tiña,
naquel entón, un paxe a reina…»

¡Espadeiro!
¡Espadeiro! ¡Ledo viño 

das
noites mozas! Craridá de estrelas 

O
aturuxo zoando nas quebradas… 

Mozos…
Pandeiros… Un amor que empeza… 

Arumes
das carqueixas e do trebo… 

De
man en man, a bota carreteira… 

Unha
cantiga ó pé dunha ventana…
 

¡Detrás
dos vidros, ela! 

¡Ou,
espadeiro amante! ¡Ou, roxo e quente 

sangre
do corazón da nosa terra! 

¡Encende
os corazós dos apoucados! 

¡¡Prende
lume nas almas, viño celta!!


Ramón
Cabanillas

Diante dunha cunca de viño espadeiro

A Severino N. Otero,

con vella e fonda amistade



O espadeiro! ¡Asios mouros, cepas tortas

follas verdes, douradas e bermellas,

gala nas terras vivas de Castrelo,

nos Casteles de Ouviña e nas areas

de Tragove e Sisán, do mar de Arousa

e o Umia cristaíno nas ribeiras!


¡O espadeiro amante! ¡O viño doce!

¡Alegría de mallas e espadelas,

compañeiro das bolas de pan quente

e as castañas asadas na lareira!


¡O espadeiro! ¡O risolio que loubaron

en namorantes páxinas sinxelas

os antigos abades do mosteiro

de Xan Daval, na vila cambadesa,

aqueles priores ledos e fidalgos

mestres na vida, na virtú e na cencia,

que sabían ¡ou tempos esquecidos!

canta-la misa, escorrenta-las meigas,

acoller e amparar orfos e probes,

rir coas rapazas, consella-las vellas,

darlle leito e xantar ós peligrinos,

pechar por fuero as portas da súa igrexa

á xusticia do Rei, cobra-los diesmos

e dispoñer vendimas e trasegas!


¡O espadeiro morno! ¡O roxo viño,

sangue do corazón da nosa terra,

que arrecende a mazáns e a rosas bravas,

quece os peitos e as almas alumea,

e sabe a bicos de mociña nova,

aldeana e trigueira!


¡Como canta ó caír nas brancas cuncas

dende as pintadas e bicudas xerras!

¡Cómo latexa e brila ó coroalas!

¡E como loce e ri cando as adreza,

asemellando fíos de rubises

cun rosario de escumas sanguiñentas!



Cando nas mornas tardes de romaxe

vai na alombada pipa taberneira

ó souto que se estende ó pé da ermida

onde as campanas repinican ledas,

onde axordan os fogos de tres tronos

e ó son da gaita a mocedá tolea,

é a alma do galán de verba maina,

de labradora e de viril maxeza,

que o mesmo se derrete coas rapazas

que arma sin mais nin mais unha quimeria,

solta un «¡Ei, carballeira!» erguendo a moca

e facéndose atrás, e…¡adiola festa!

Cando o xiado inverno alonga as noites

e en santa paz, ó pé do lar, se axeitan

mozos e vellos, desbullando millo,

dándolle ó fuso ou restelando teas,

o espadeiro é o esprito do petrucio

de garimosa fala churrusqueira,

de mans de prata e lombo acorcobado,

queixo tembrón e neve nas guedellas,

que chiscando os olliños contra os mozos,

pondo ás rapazas cores nas meixelas,

sabe contar os divertidos feitos

e as antigas historias que comezan:

«Unha vez, unha nena e mais un frade…»

«Tiña, naquel entón, un paxe a reina…»


¡Espadeiro! ¡Espadeiro! ¡Ledo viño

das noites mozas! Craridá de estrelas

O aturuxo zoando nas quebradas…

Mozos… Pandeiros… Un amor que empeza…

Arumes das carqueixas e do trebo…

De man en man, a bota carreteira…

Unha cantiga ó pé dunha ventana…

¡Detrás dos vidros, ela!

¡Ou, espadeiro amante! ¡Ou, roxo e quente

sangre do corazón da nosa terra!

¡Encende os corazós dos apoucados!

¡¡Prende lume nas almas, viño celta!!



Ramón Cabanillas

08 Apr 13

	
columbário
ou pombal?

columbário ou pombal?

04 Apr 13
5 notes

	Fontana
fria

*****




-Digades,
filha, mia filha velida:
porque
tardastes na fontana fría?
Os
amores hei.
Digades,
filha, mia filha louçana:
porque
tardastes na fría fontana?
Os
amores hei.
-Tardei,
mia madre, na fontana fría,
cervos
do monte a augua volvían.
Os
amores hei.
Tardei,
mia madre, na fría fontana,
cervos
do monte volvían a augua.
Os
amores hei.
-Mentir,
mia filha, mentir por amigo!
Nunca
vi cervo que volvess’o río.
Os
amores hei.
Mentir,
mia filha, mentir por amado!
Nunca
vi cervo que volvess’o alto.
Os
amores hei.

Pero
Meogo (CBN
1192. CV 797.)

Fontana fria


*****





-Digades, filha, mia filha velida:

porque tardastes na fontana fría?

Os amores hei.

Digades, filha, mia filha louçana:

porque tardastes na fría fontana?

Os amores hei.

-Tardei, mia madre, na fontana fría,

cervos do monte a augua volvían.

Os amores hei.

Tardei, mia madre, na fría fontana,

cervos do monte volvían a augua.

Os amores hei.

-Mentir, mia filha, mentir por amigo!

Nunca vi cervo que volvess’o río.

Os amores hei.

Mentir, mia filha, mentir por amado!

Nunca vi cervo que volvess’o alto.

Os amores hei.


Pero Meogo (CBN 1192. CV 797.)

04 Apr 13
7 notes

	PARADOXO-PRIMAVERA

PARADOXO-PRIMAVERA

03 Apr 13
1 note

	
¡Jamás
Ángel!



Si
después de la muerte quieren convertirnos en una miserable
flamita que divaga en los senderos de los vientos, hay que rebelarse.
¡Para qué el descanso eterno en el seno del aire, a la
sombra de la amarillenta gloria, entre los balbuceantes coros
bidimensionales! Hay que incorporarse a la piedra, al árbol, a
la hendidura de la reja del jardín. Más vale ser
rechinar del piso que horror transparente de perfección.



Zbigniew
Herbert

¡Jamás Ángel!


Si después de la muerte quieren convertirnos en una miserable flamita que divaga en los senderos de los vientos, hay que rebelarse. ¡Para qué el descanso eterno en el seno del aire, a la sombra de la amarillenta gloria, entre los balbuceantes coros bidimensionales! Hay que incorporarse a la piedra, al árbol, a la hendidura de la reja del jardín. Más vale ser rechinar del piso que horror transparente de perfección.


Zbigniew Herbert

03 Apr 13
3 notes

	
Solpor
sobre Śródmieście (Warszawa)

Solpor sobre Śródmieście (Warszawa)

03 Apr 13
3 notes

	
Pega
polonesa

Pega polonesa

26 Mar 13

	
Ci
vediamo al fondo di un bicchiere…

Ci vediamo al fondo di un bicchiere…