Hipohuracanando
22 Dec 13
4 notes
25 Jul 13
45 notes
perzeve:

Día da patria tinguese de loito pola traxedia do Alvia
981 551 100. Teléfono de información se sospeitades de algún coñecido no tren
Pódese doar sangue en calqueira hospital de Galicia e xa coordinan eles para levala a Santiago

perzeve:

Día da patria tinguese de loito pola traxedia do Alvia

981 551 100. Teléfono de información se sospeitades de algún coñecido no tren

Pódese doar sangue en calqueira hospital de Galicia e xa coordinan eles para levala a Santiago

08 Apr 13
4 notes

	Diante
dunha cunca de viño espadeiro
A
Severino N. Otero, 

con
vella e fonda amistade


O
espadeiro! ¡Asios mouros, cepas tortas 

follas
verdes, douradas e bermellas, 

gala
nas terras vivas de Castrelo, 

nos
Casteles de Ouviña e nas areas 

de
Tragove e Sisán, do mar de Arousa 

e
o Umia cristaíno nas ribeiras!

¡O
espadeiro amante! ¡O viño doce! 

¡Alegría
de mallas e espadelas, 

compañeiro
das bolas de pan quente 

e
as castañas asadas na lareira!

¡O
espadeiro! ¡O risolio que loubaron 

en
namorantes páxinas sinxelas 

os
antigos abades do mosteiro 

de
Xan Daval, na vila cambadesa, 

aqueles
priores ledos e fidalgos 

mestres
na vida, na virtú e na cencia, 

que
sabían ¡ou tempos esquecidos! 

canta-la
misa, escorrenta-las meigas, 

acoller
e amparar orfos e probes, 

rir
coas rapazas, consella-las vellas, 

darlle
leito e xantar ós peligrinos, 

pechar
por fuero as portas da súa igrexa 

á
xusticia do Rei, cobra-los diesmos 

e
dispoñer vendimas e trasegas!

¡O
espadeiro morno! ¡O roxo viño, 

sangue
do corazón da nosa terra, 

que
arrecende a mazáns e a rosas bravas, 

quece
os peitos e as almas alumea, 

e
sabe a bicos de mociña nova, 

aldeana
e trigueira!

¡Como
canta ó caír nas brancas cuncas 

dende
as pintadas e bicudas xerras! 

¡Cómo
latexa e brila ó coroalas! 

¡E
como loce e ri cando as adreza,
asemellando
fíos de rubises 

cun
rosario de escumas sanguiñentas!


Cando
nas mornas tardes de romaxe 

vai
na alombada pipa taberneira 

ó
souto que se estende ó pé da ermida 

onde
as campanas repinican ledas, 

onde
axordan os fogos de tres tronos 

e
ó son da gaita a mocedá tolea, 

é
a alma do galán de verba maina, 

de
labradora e de viril maxeza, 

que
o mesmo se derrete coas rapazas 

que
arma sin mais nin mais unha quimeria, 

solta
un «¡Ei, carballeira!» erguendo a moca 

e
facéndose atrás, e…¡adiola festa!
 

Cando
o xiado inverno alonga as noites 

e
en santa paz, ó pé do lar, se axeitan 

mozos
e vellos, desbullando millo, 

dándolle
ó fuso ou restelando teas, 

o
espadeiro é o esprito do petrucio
de
garimosa fala churrusqueira, 

de
mans de prata e lombo acorcobado, 

queixo
tembrón e neve nas guedellas, 

que
chiscando os olliños contra os mozos, 

pondo
ás rapazas cores nas meixelas, 

sabe
contar os divertidos feitos 

e
as antigas historias que comezan: 

«Unha
vez, unha nena e mais un frade…» 

«Tiña,
naquel entón, un paxe a reina…»

¡Espadeiro!
¡Espadeiro! ¡Ledo viño 

das
noites mozas! Craridá de estrelas 

O
aturuxo zoando nas quebradas… 

Mozos…
Pandeiros… Un amor que empeza… 

Arumes
das carqueixas e do trebo… 

De
man en man, a bota carreteira… 

Unha
cantiga ó pé dunha ventana…
 

¡Detrás
dos vidros, ela! 

¡Ou,
espadeiro amante! ¡Ou, roxo e quente 

sangre
do corazón da nosa terra! 

¡Encende
os corazós dos apoucados! 

¡¡Prende
lume nas almas, viño celta!!


Ramón
Cabanillas

Diante dunha cunca de viño espadeiro

A Severino N. Otero,

con vella e fonda amistade



O espadeiro! ¡Asios mouros, cepas tortas

follas verdes, douradas e bermellas,

gala nas terras vivas de Castrelo,

nos Casteles de Ouviña e nas areas

de Tragove e Sisán, do mar de Arousa

e o Umia cristaíno nas ribeiras!


¡O espadeiro amante! ¡O viño doce!

¡Alegría de mallas e espadelas,

compañeiro das bolas de pan quente

e as castañas asadas na lareira!


¡O espadeiro! ¡O risolio que loubaron

en namorantes páxinas sinxelas

os antigos abades do mosteiro

de Xan Daval, na vila cambadesa,

aqueles priores ledos e fidalgos

mestres na vida, na virtú e na cencia,

que sabían ¡ou tempos esquecidos!

canta-la misa, escorrenta-las meigas,

acoller e amparar orfos e probes,

rir coas rapazas, consella-las vellas,

darlle leito e xantar ós peligrinos,

pechar por fuero as portas da súa igrexa

á xusticia do Rei, cobra-los diesmos

e dispoñer vendimas e trasegas!


¡O espadeiro morno! ¡O roxo viño,

sangue do corazón da nosa terra,

que arrecende a mazáns e a rosas bravas,

quece os peitos e as almas alumea,

e sabe a bicos de mociña nova,

aldeana e trigueira!


¡Como canta ó caír nas brancas cuncas

dende as pintadas e bicudas xerras!

¡Cómo latexa e brila ó coroalas!

¡E como loce e ri cando as adreza,

asemellando fíos de rubises

cun rosario de escumas sanguiñentas!



Cando nas mornas tardes de romaxe

vai na alombada pipa taberneira

ó souto que se estende ó pé da ermida

onde as campanas repinican ledas,

onde axordan os fogos de tres tronos

e ó son da gaita a mocedá tolea,

é a alma do galán de verba maina,

de labradora e de viril maxeza,

que o mesmo se derrete coas rapazas

que arma sin mais nin mais unha quimeria,

solta un «¡Ei, carballeira!» erguendo a moca

e facéndose atrás, e…¡adiola festa!

Cando o xiado inverno alonga as noites

e en santa paz, ó pé do lar, se axeitan

mozos e vellos, desbullando millo,

dándolle ó fuso ou restelando teas,

o espadeiro é o esprito do petrucio

de garimosa fala churrusqueira,

de mans de prata e lombo acorcobado,

queixo tembrón e neve nas guedellas,

que chiscando os olliños contra os mozos,

pondo ás rapazas cores nas meixelas,

sabe contar os divertidos feitos

e as antigas historias que comezan:

«Unha vez, unha nena e mais un frade…»

«Tiña, naquel entón, un paxe a reina…»


¡Espadeiro! ¡Espadeiro! ¡Ledo viño

das noites mozas! Craridá de estrelas

O aturuxo zoando nas quebradas…

Mozos… Pandeiros… Un amor que empeza…

Arumes das carqueixas e do trebo…

De man en man, a bota carreteira…

Unha cantiga ó pé dunha ventana…

¡Detrás dos vidros, ela!

¡Ou, espadeiro amante! ¡Ou, roxo e quente

sangre do corazón da nosa terra!

¡Encende os corazós dos apoucados!

¡¡Prende lume nas almas, viño celta!!



Ramón Cabanillas

05 Apr 13

ONS · Staffan Mörling - Diego Torres F

25 Mar 13
5 notes

	
Amencer
portuário (outra)

Amencer portuário (outra)

23 Mar 13
1 note

	
Entretanto
numa praça qualquer da Corunha, luz "a toda pastilla"



(concelho
de merdeiros)

Entretanto numa praça qualquer da Corunha, luz "a toda pastilla"


(concelho de merdeiros)

19 Mar 13
8 notes

	
Galician
clothes from Códice de trajes



Anonymous.
Germany, 1547



Biblioteca
Nacional de España, Madrid



*



Vestimenta
galega · Códice de trajes



Anónimo.
 Alemanha, 1547



Biblioteca
Nacional de España, Madrid

Galician clothes from Códice de trajes


Anonymous. Germany, 1547


Biblioteca Nacional de España, Madrid


*


Vestimenta galega · Códice de trajes


Anónimo. Alemanha, 1547


Biblioteca Nacional de España, Madrid

19 Mar 13
3 notes

KORUÑO, LEGADO DE HÉRCULES - Parte I

Buuah, neno… es lo ki ‘ai!


Herakles, chorbo de Zeus e Alcmena, nun dos sus doce kurros tiña ke fostiar a Xerión…

19 Mar 13
1 note

KORUÑO, LEGADO DE HÉRCULES - Parte II

Buuah, neno… es lo ki ‘ai!


Pasa pa’ i, chinorrín…

19 Mar 13
1 note

KORUÑO, LEGADO DE HÉRCULES - Parte III

Buuah, neno… es lo ki ‘ai!


i ke nadie se me engorile, eh chorbo-neno!