hecho de mil derrotas
esto sucede…
es como si de pronto
la conciencia de fugaz irrepetible
de ahí afuera
se me muriera
amodorrándose en la muerte derramada
después de este último naufragio
que oprime mi cuerpo desnudo
no soy en tu tránsito más que otro minuto olvidado
aunque creas aún habitar en ti
mi sombra y mi pene hambriento, amargo
para mí, amor (por decir algo)
detrás del alba hay una calle
que recorreré desolado, estéril, ilimitado.
te esperaba… (con mi historia en la mano) pero no venías…
de
este no eres hacemos un sendero vibrante en carne y hueso
que
de vez en cuando
(se
evidencia)
en
el absurdo continente de quimera y sueño yermo
(que
somos)
tú
herida y mi voz marina en tierra
tan inexpugnable es, por desgracia, la soledad obscena
si es que es
(lo que sin cesar se insinua)
D’aquelas que cantan as pombas y as frores
Todos din que teñen alma de muller,
Pois eu que n’as canto, Virxe d’a Paloma,
¡Ay!, ¿de que’ a terei?
Rosalia Castro
Follas Novas (Habana: La Propaganda Literaria, 1880)
Mercúrio, Mercúrio, fillo de Maia,
Viciño do Olimpo, natural de Cilene en Arcádia.
Mercúrio, meu queridiño!
Ando a morrer co frio, suplico-cho…!
Dá-lle un tabardo e un saio a Hiponacte,
E uns sapatiños e unhas belidas chinelas,
E, xa postos, un sobre cunha boa chea de cartos.
…Dá-lle un tabardiño a Hiponacte, ho
Que ando ben teso como un carapau
E os meus dentes a bailar unha muiñeira…
Hiponacte de Éfeso
(versión libre en galego de Segreis)
Ilustração Portugueza, No.475, March 29 1915 - 9 on Flickr.
Carregar na imagem para ver em tamanho 825 x 1250.
O poema “Motivos Populares”, de Matos Miguens, presumivelmente ilustrado por Stuart de Carvalhais.
decir cada palabra que quiero
es aflorar al intrincado tocar el suelo
donde por cordura y porque el tiempo se acelera
se ven prescritas nuestras entrañas, nuestros dilemas
no saber distinguir o boca pasajera nos divide y tiembla
en un pretexto que pretexto
que mientras
lo canonizo o lo excuso o lo detesto
se me cala de sueño y de lluvia
mi música frágil empiezo… perpetua liturgia
de dimes y diretes, de labios cobardes
que se pueblan de formas y colores y renuncias
luego el retorno al silencio
al extraño que me abrace
al fusil de preguntas que me dejan
una larga galería de saudades
o tal vez una preciosa urgencia de tristeza
una vida no basta y la memoria
en la cicatriz camina, sufre
y se demora
me suceden allá o se escabullen
los mientras o los nada que me sirven
no tengo ni arbustos secos ni augures
que los dioses, como antes, revisiten
estoy sólo en este estar lejos de mí
caminando sin otra remisión entre los días
que esta dicotomía
este paisaje infinitamente repetido
de moldear aquel poema que perdí
Xan
Xan vai coller leña ô monte,
Xan vai a compoñer cestos,
Xan vai a podal-as viñas,
Xan vai a apañal-o esterco,
e leva o fol ô muíño,
e trai o estrume ô cortello,
e vai â fonte por augua,
e vai a misa c’os nenos,
e fai o leito y o caldo…
Xan, en fin, é un Xan compreto,
d’esos qu’a cada muller
lle conviña un pol-o menos.
Pero cand’un busca un Xan,
casi sempre atopa un Pedro.
Pepa, a fertunada Pepa,
muller d’o Xan que sabemos,
mentras seu home traballa,
ela lava os pés n’o rego,
cátall-as pulgas ô gato,
peitea os longos cabelos,
bótalles millo âs galiñas,
marmura c’o hirmán d’o crego,
mira s’hay ovos n’o niño,
bota un ollo ôs mazanceiros,
e lambe a nata d’o leite,
e si pode bota un neto
c’a comadre, qu’agachado
traillo en baixo d’o mantelo,
e cando Xan pol-a noite
chega cansado e famento,
ela x’o espera antr’as mantas,
e ô vêlo entrar dille quedo:
—Por Dios, non barulles moito…
que m’estou mesmo morrendo.
—¿Pois que tês, ña-mulleriña?
—¿Qu’hei de têr?, deita eses nenos,
qu’esta madre roe en min
cal roe un can n’un codelo,
y ô cabo ha de dar comigo
n’os terrós d’o simiterio…
—Pois, ña-Pepa, toma un trago
de resólio qu’aqui teño,
e durme, ña-mulleriña,
mentras os meniños deito.—
De bágoas s’enchen os ollos,
de Xan ô ver tales feitos;
mas non temás, qu’antre mil,
n’ hay máis qu’un anxo antr’os demos,
n’ hay máis qu’un atormentado
antre mil que dan tormentos.
Rosalía Castro
Follas Novas (Buenos Aires: Colección Dorna, 1943)
Eu son Danae. Núa caía no leito come
bianca neve scende senza vento.
E chegou segredo coa fúlgura
convertido en moedas de ouro que caíron
sobre de min, e arredor, e no chan.
Díxose a si mesmo unha voz e aquel ouro de ceca
arremuiñouse nun amén e fíxose o varón.
Atopoume virxe, sucoume e sementou.
Bebeume, como quen se deita con sede sobre un río.
Pro, o pasado pasado.
Agora vou vella, e nun reino de columnas derrubadas
vou e veño por entre os cipreses e as pombas.
Téñenme por tola, e coidan que minto
cando digo que fun desvirgada por Zeus.
Pra burlarse de min chinchan unha moeda no mármore
e eu coido que el volve, e tiro a roupa
e déixome caír núa na herba come
bianca neve scende senza vento.
Nin escoito as súas risas. Xa vou vella
pro nunca puiden saír daquel soño de antano.









